Ik begin de dag met een wandelingetje door het parkje om de hoek. Harold is met geen stok mee te krijgen. En daarna ben ik ook nog zo lief dat ik wéér een cappuccino voor hem regel. Echt, ik ben een echtgenoot uit duizenden.
Vandaag staat een fietstocht op het programma tijdens onze laatste dag in Füssen. Harold heeft de route uitgezet op Komoot. Jawel, hij heeft duidelijk geleerd van de vorige keer, toen hij ons zonder blikken of blozen dwars door een Beierse jungle met braamstruiken en brandnetels stuurde. En we spreken af: ik bemoei me er niet mee (doe ik anders ook vrijwel niet hoor ;o).
Alleen... Deze keer besloot Komoot zelf een identiteitscrisis te krijgen. We vertrekken vol goede moed. Na twee minuten roept Komoot dat we rechtsaf moeten. Nog geen minuut later: keer om! Oké dan. Twee minuten later: nee, toch linksaf. En weer draaien we braaf om. Weer twee minuten later: "Je bevindt je op de verkeerde route." Nee joh... dat hadden we zelf ook al door! Tien minuten na vertrek staan we weer pontificaal weer voor onze eigen voordeur. We hebben in recordtempo precies helemaal niets bereikt.
Dat doet natuurlijk iets met een voormalig verkenner. Harold kijkt naar zijn telefoon alsof die hem persoonlijk heeft verraden. Mijn uiterst deskundige hulp als navigator wordt vanzelfsprekend vriendelijk doch resoluut afgeslagen. Je moet als man natuurlijk wel je principes houden. Gelukkig blijkt de derde poging wél de goede. Komoot wist weer waarvoor 'ie geboren was.
Vanaf dat moment verloopt alles vlekkeloos. Mooie fietspaden, prachtige uitzichten en een temperatuur waarbij je niet na drie kilometer al begint te twijfelen aan je levenskeuzes. Alle fietsers die we tegenkomen, hebben een fietshelm op. Verstandig. Wij hebben ook allebei een fietshelm hoor. Deze staan stof te happen in de berging. Onverantwoord, we weten het.
Ons tochtje leidt ook langs het andere imposante kasteel van Schwangau/Füssen: namelijk kasteel Hohenschwangau.
Hoogtepunt van de dag is de kabelbaan naar de top van de Tegelberg. Dat vonden wij. En ongeveer de rest van Zuid-Duitsland ook. Voor de kassa staat een rij. Enige troost: we hebben van onze gastheer een toeristenpas gegeven. Daarmee mogen we gratis met de bus én krijgen we korting op de kabelbaan. Een retourtje kost € 32,50 per persoon. Harold slikt even. "Geen zorgen," zeg ik geruststellend. "We krijgen korting." En inderdaad. Maar liefst... één euro. Per persoon. Voor dat bedrag kun je tegenwoordig bijna een halve kauwgombal kopen.
Na de kassa wacht uiteraard nóg een rij. Een goed half uur later mogen we eindelijk instappen. Met nog tweeëndertig anderen, als sardientjes in een blikje. Natuurlijk begint het mooie uitzicht al onderweg, onder andere op (nogmaals) Neuschwanstein.
Boven aangekomen zijn we de wachtrij echter onmiddellijk vergeten. Het uitzicht is fenomenaal. Bergen, dalen en meren zover je kunt kijken. Hiervoor zijn we tenslotte helemaal naar Zuid-Duitsland gereden.
En bovenop de berg zien we ook menig parapenter naar beneden springen.
Deze keer hebben we onze eigen lunch meegenomen. Dat smaakt toch nét iets lekkerder met zo'n uitzicht. Tenminste... Totdat er op het terras ineens weer een apfelstrudel op de kaart verschijnt. Kijk, wij zijn ook maar mensen. En bovendien is dit onze laatste dag in Duitsland. Je weet tenslotte nooit of ze in Liechtenstein en Zwitserland überhaupt weten wat een fatsoenlijke apfelstrudel is. Dat risico kunnen we eenvoudigweg niet nemen. Eenmaal weer beneden vervolgen we onze fietsroute en nemen we afscheid van de Tegelberg (in het midden) en kasteel Neuschwanstein.
Rond een uur of drie zijn we terug in ons appartement. Daar ligt een briefje met een souvenir van onze gastheer klaar. We voelen ons op en top verwend, niets is te gek hier.
Daarna even rusten... Harold bereidt zich voor op een workshop pizzabakken. Of beter gezegd: hij gaat zich vrijwillig laten afbeulen totdat hij de soepelheid van een bol pizzadeeg heeft bereikt. Ik sla deze sportieve uitdaging vriendelijk over. Terwijl hij zich door een Thaise pizzabakker laat kneden, installeer ik me comfortabel in het appartement. Buiten schalt het gepingel van de plaatselijke brassband door de winkelstraat. Niet helemaal mijn muziek.
Morgen verruilen we Duitsland alweer voor Liechtenstein. Dan horen we waarschijnlijk alleen nog koeienbellen. En eerlijk gezegd klinkt dat ook best gezellig.
Reactie plaatsen
Reacties
wat een prachtige vergezichten!
Zwollywoodertjes wat is het daar mooi......
Mooie reis naar Lichtenstein!🌷
Wat een uitzicht! Wat kun je je als mens dat toch nietig voelen als je zo ver van je af kunt kijken. Goede reis!