Hoofdstad nr. zoveel, check!

Na een sanitaire stop – waarbij een Bienenstich zich vrijwillig opoffert als mijn tweede ontbijt – rijden we rond half twaalf Lindau binnen. En als wij dachten dat Füssen toeristisch was... dan hebben we Lindau duidelijk onderschat. Volgens mij had ongeveer de helft van Duitsland besloten precies vandaag dezelfde plannen te hebben als wij. En de andere helft stond waarschijnlijk nog bij Neuschwanstein in de rij. En toen vloog er ook nog een zeppelin over.

Het is inmiddels 28 graden. We zoeken een schaduwrijk bankje aan de Bodensee voor een eenvoudige lunch. Er staat precies genoeg wind om niet langzaam te veranderen in twee wandelende kroketten. Na de lunch wandelen we naar de oude haven. Daar worden we begroet door de beroemde Beierse Leeuw en de meest zuidelijke vuurtoren van Duitsland. De van zandsteen vervaardigde leeuw kijkt stoïcijns voor zich uit. Waarschijnlijk omdat hij al honderd jaar dezelfde toeristen dezelfde foto's ziet maken. Het uitzicht over de Bodensee is werkelijk schitterend. Aan de overkant liggen Oostenrijk en Zwitserland al te lonken.

Na een wandeling langs het oude stadhuis keren we terug naar de auto voor het laatste deel van de reis.

Binnen een uur rijden we achtereenvolgens door Duitsland, Oostenrijk én Zwitserland. Normaal gesproken kost het ons een hele vakantie om drie landen te bezoeken. Vandaag doen we het tussen de lunch en de incheck. Onze eindbestemming is Triesen. Een klein dorpje in Liechtenstein. Maar eerlijk is eerlijk... Daar komen we niet voor. Het gaat natuurlijk om hoofdstad nummer zoveel op onze inmiddels licht uit de hand gelopen Europese hoofdstedenlijst:

Vaduz.

Omdat Liechtenstein ongeveer net zo groot is als een gemiddelde Nederlandse gemeente, liggen Triesen en Vaduz praktisch tegen elkaar aan. Zo dicht op elkaar als twee verliefde twintigers in een twijfelaar. Onze gastvrouw Veronica – "maar noem me gerust Vroni" – ontvangt ons allerhartelijkst.

Ons appartement ligt net onder straatniveau. Normaal gesproken zou dat niet direct een verkooppunt zijn. Vandaag wel. Buiten is het inmiddels dertig graden, terwijl het binnen heerlijk koel is.

Soms blijken een paar treden onder de grond meer waard dan een airco van duizenden euro's. We ploffen eerst even neer om bij te komen van de reis. Niet te lang natuurlijk. Want hoofdstad nummer zoveel streept zichzelf niet af. Dus springen we weer op de e-bikes om Vaduz te verkennen en een restaurant te zoeken. En wie weet...vinden we onderweg ook nog een apfelstrudel. Je moet tenslotte wel afscheid nemen van Duitsland op een waardige manier.

Vanuit ons appartement loopt een prachtig fietspad langs het water. Volgens Google Maps is het de Rijn. Dat vonden wij toch wat lastig te geloven. Waar wij bij de Rijn denken aan een soort Duitse A1 voor de binnenvaart, zien we hier geen containerschip, duwboot of verdwaald plezierjacht. Helemaal niets. Na een korte controle blijkt het toch écht de Rijn te zijn, maar dan het aanloopje naar de brede Rijn. Blijkbaar is zelfs de Rijn af en toe even aan een rustige vrije dag toe.

Vlak voor Vaduz steken we de Alte Rheinbrücke over. Een prachtige houten brug uit 1901 van zo'n 135 meter lang. Het is zo'n brug waar je automatisch langzamer gaat fietsen. Niet omdat het moet, maar omdat je bang bent dat één verkeerde beweging het hele ding begint te kraken.

Eenmaal in Vaduz zetten we koers richting de burcht die hoog boven de stad uittorent. Tenminste, dat proberen we. De route voor fietsers blijkt ongeveer net zo duidelijk aangegeven als de nooduitgang in een spookhuis. Dus kiezen we maar voor de autoweg. Onze bovenbenen worden opnieuw vriendelijk doch dringend verzocht aan het werk te gaan. Gelukkig slagen we allebei glansrijk voor het examen 'bergop fietsen zonder de e-bike uit frustratie in de berm te parkeren'. Boven bij de burcht aangekomen stap ik even af om een foto te maken. Nog voordat ik goed en wel stilsta, klinkt er achter het hek een norse Duitse vrouwenstem. "Es ist hier privat!" Oei. "Ich habe es nicht gewusst..." mompel ik schuldbewust. Blijkbaar bewaakt de beste vrouw het kasteel alsof de kroonjuwelen nog steeds binnen liggen. Of misschien had zij gewoon een slechte dag.

Na deze diplomatieke mislukking begint mijn maag zich nadrukkelijk met de planning te bemoeien. Ik opper al dagen voorzichtig dat een bezoek aan McDonald's ook best eens gezellig kan zijn. Renate heeft dat idee tot nu toe met militaire precisie weten af te schieten. Maar vandaag levert ze zélf het beslissende argument. "Wat zijn de restaurants hier duur..."Ik hoef het geen twee keer te horen. McDonald's it is. Lekker goedkoop. Tenminste... Dat dachten we. Want ook Ronald McDonald blijkt inmiddels de inflatie volledig te hebben omarmd. Voor twee gewone menu's, zonder gouden randjes, champagne of een Happy Meal met diamanten Pokémonkaartjes, mogen we doodleuk € 55,- afrekenen. Vijfenvijftig euro. Bij McDonald's. Voor dat bedrag verwacht ik eigenlijk dat Ronald persoonlijk aan tafel komt vragen of alles naar wens is geweest. Of op zijn minst dat hij mijn dienblad naar de tafel brengt. Maar eerlijk is eerlijk... Het smaakte uitstekend. En soms moet je gewoon accepteren dat je hypotheek inmiddels ook bij de McDrive begint. Ennuh, als extraatje scoor ik mooi een gratis WK-beker. Altijd al willen hebben...

Na de maaltijd fietsen we nog een rondje door het centrum van Vaduz. Het valt op hoe rustig het is. Het is vrijdagavond. De terrassen zijn grotendeels leeg. Er lopen wat toeristen, maar het bruisende dat je wellicht in een hoofdstad verwacht blijft uit. Inmiddels denken wij te weten wat de belangrijkste redenen zijn (en ChatGPT heeft ons een handje geholpen). Levensstandaard in Liechtenstein = duah! Daarom forenzen veel werkenden vanuit Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland. En Vaduz heeft het gewoon nét niet, dus weinig toeristen die hier blijven hangen. Begrijp ons niet verkeerd. Het is schoon. netjes. Veilig en verzorgd. Maar ook een beetje alsof iemand een hoofdstad heeft ontworpen met behulp van een Excel-sheet. Alles klopt. Alleen de ziel lijkt onderweg ergens in Zwitserland te zijn achtergebleven. We kwamen tot de conclusie dat Vaduz eigenlijk een beetje de IKEA van de hoofdsteden is. Alles is keurig, schoon, logisch ingericht en functioneert perfect... maar de gezelligheid moet je thuis zelf nog in elkaar zetten.