Wat zullen we vandaag eens gaan doen, nu we Vaduz ook al van ons Europese-hoofdstedenlijstje hebben kunnen afstrepen? Gisteren hadden we nog het wilde plan om te gaan fietsen. Ik was al fanatiek routes aan het uitzoeken. De temperatuur zou opnieuw ruim boven de 30 graden uitkomen, dus dan maar lekker in de bossen fietsen. Komoot wist weer een paar fraaie routes te vinden. Niet eens zo ver weg, maar wel met klimmetjes van ruim 10% en in totaal meer dan een kilometer aan hoogtemeters. Dat betekent dus nog steeds klotsende oksels. Ach... waarom zouden we niet gewoon met de auto gaan en héél hard denken dat we eigenlijk aan het fietsen zijn? Schijnt ook calorieën te verbranden. Om 10.00 uur is het al 26 graden en we zijn het roerend met elkaar eens: dit is een uitstekende beslissing. Terwijl wij ontspannen omhoog zoeven, zien we onderweg sportfietsers puffend en zwetend de berg op ploeteren. Wij rijden ze zwaaiend voorbij met de airco op standje Noordpool.
Via een eindeloze serie haarspeldbochten klimmen we naar Triesenberg, waar we een prachtig uitzicht hebben over het Rijndal.
Daarna verdwijnen we door een tunnel de berg in en komen we aan de andere kant uit in Malbun, het bekendste bergdorp van Liechtenstein, op ongeveer 1.600 meter hoogte. Hier stappen we over op de kabellift naar Sareis op 2.000 meter. Vlak daarvoor appt vriendin Nicole nog: "Knap hoor dat je met een kabelbaan gaat, met jouw hoogtevrees!" En ik denk nog heel stoer: o ja... die hoogtevrees ben ik toch al een paar jaar kwijt? Tot ik ontdek dat het geen comfortabele cabine is, maar een open stoeltjeslift. Op dat moment meldt mijn hoogtevrees zich luid en duidelijk weer aan. Wat als mijn slippers vallen? Of mijn telefoon? Of... ikzelf? Harold krijgt strikte instructies: niet bewegen, niet wiebelen en bij voorkeur ook niet ademhalen. Eenmaal boven moet ik eerst even bijkomen, geholpen door een heerlijk fris bergwindje. Op onze slippers (géén aanrader in de bergen) hobbelen we wat rond en genieten we van het prachtige uitzicht.
Dan moeten we natuurlijk ook weer naar beneden. Dat blijkt, zoals altijd, nóg enger dan omhoog. Ik zit op het punt om de hele rit mijn ogen dicht te houden, terwijl Harold zich kostelijk vermaakt. Uiteindelijk bereiken we zonder kleerscheuren weer vaste grond.
Daarna rijden we naar het stuwmeer van Steg, met daarachter de Gänglesee, die wordt gevoed door een bergbeek uit het Valünadal met smeltwater, bronwater en regenwater.
Vervolgens gaan we naar Gaflei, waar een uitzichttoren staat. Daarvoor moeten we zowaar een stukje over een hellend grindpad lopen. Nogmaals, op slippers. We leren blijkbaar niet zo snel. Het uitzicht maakt gelukkig alles goed. Vanaf hier zie je mooi hoe Liechtenstein in elkaar zit: ongeveer een derde bestaat uit het Rijndal, waar vrijwel alle inwoners wonen, en twee derde uit bergen. Best bijzonder voor een landje dat slechts 25 kilometer lang is, op het breedste punt nog geen 12 kilometer meet en ongeveer 260 keer in Nederland past.
Onze tour door Liechtenstein zit erop. Tijdens de afdaling laadt de Volvo zich vanzelf weer zo'n 10% op. Kijk, daar kunnen we wat mee. Beneden halen we een gezonde lunch bij de supermarkt, waarna het tijd is voor een welverdiënde siësta. In de namiddag steken we de grens over naar Zwitserland. Die ligt hier letterlijk op een steenworp afstand; vanaf Vaduz en Triesen ben je er zo. Dit keer trekken we wél onze wandelschoenen aan. Nadat deze twee ezels twee keer werden geconfronteerd met een verkeerde keuze in schoenen, hebben we er zowaar wat van opgestoken. Persoonlijke groei. Het bestaat.
We rijden naar Flumserberg om de Maschgenkamm te bezoeken. Ook deze rit is weer prachtig; de bergmassieven lijken onderweg alleen maar indrukwekkender te worden.
Het dalstation ligt al op zo'n 1.350 meter hoogte en de gondel brengt ons nog eens ruim 650 meter verder omhoog. Er wordt een prachtig uitzicht over de Walensee beloofd en heel eerlijk: zulke beloftes worden wel vaker overdreven. Maar dit keer absoluut niet. Het panorama is werkelijk schitterend. Boven lopen we nog even naar het mooiste uitzichtpunt en kijken onze ogen uit. Soms hoef je er gewoon geen grap over te maken.
Op de terugweg wint de Volvo opnieuw wat energie terug tijdens de afdaling. Toch geven we hem vlak voor de grens nog even een laadpauze, want stroom is in Liechtenstein nóg duurder dan in Zwitserland. Terwijl de auto oplaadt, zoekt Harold op zijn telefoon een restaurantje in Triesen. Hij komt uit bij een Turkse grill met uitstekende beoordelingen. Een soort van snackkar met vaste standplaats. Waarom ook niet? We worden ontzettend vriendelijk ontvangen. Harold bestelt een bord döner met friet ("Und Mayonaise, Bitte" zegt hij er uitdrukkelijk bij) en ik kies voor een lahmacun met whiskeycocktailsaus. Nog voordat het eten er is, verschijnt er een bakje koude yoghurtsoep op tafel. En zowaar: die is nog lekker ook. Even later worden er allerlei grote sausflessen neergezet, waaronder de gevraagde mayonaise. En niet veel later wordt er geen bord maar een gigaplank met vlees en friet voor Harolds neus gezet.
Harold wil net enthousiast de mayonaise pakken, als mij opvalt dat er bovenop de mayonaise een verdacht geel laagje drijft. "Even schudden," denk ik nog optimistisch. Tot ik de houdbaarheidsdatum zie: februari 2025. Ik draai de fles om en ontdek ook nog een paar verdachte schimmelachtige plekjes aan de binnenkant. Tja... geen mayonaise vandaag. Wat doe je dan? Zeg je er iets van of laat je het gaan? We hebben alle vertrouwen in het eten dat net vers voor ons wordt bereid en bovendien vermoeden we dat er niet dagelijks Nederlanders langskomen die speciaal voor de mayonaise komen. Harold laat daarom zijn friet met zichtbaar genoegen drijven in heel veel whiskeycocktailsaus. Daarna krijgen we ook nog een kopje thee van het huis. Uiteindelijk zegt Harold toch maar even tegen de medewerker dat de mayonaise haar beste tijd wel gehad heeft. De fles verdwijnt onmiddellijk van tafel en daarmee is de zaak afgedaan. Nu, twee uur later, voelen onze goedgevulde buikjes zich nog steeds uitstekend. Mocht je morgen toch niets van ons horen... bel dan voor de zekerheid even het ziekenhuis in Vaduz.
Reactie plaatsen
Reacties
Wat een uitzichten, echt werkelijk prachtig! En hoogtevrees overwonnen, schoeisel geleerd.. Met die groei en leermomenten zit het wel goed tijdens deze vakantie!