Sightseeing Zwitserland

Al snel snappen we waarom er voor iets meer dan 200 kilometer ruim vijfeneenhalf uur staat ingepland. We sukkelen berg op, berg af en dwars door een eindeloze stoet dorpjes waar je om de haverklap terug moet naar 30 of 50 km/u vanwege geluidsoverlast. Alsof Odin, die geruisloos over het asfalt glijdt, elk moment een Rocket 3 (mijn motor die ‘iets’ meer mannelijk lawaai maakt) uit zijn accupakket kan toveren. Volgens mij voelt hij zich hier persoonlijk door beledigd.

Een groot deel van de route loopt langs de Zwitserse kant van de Bodensee. Prachtige uitzichten, schilderachtige dorpjes en schitterende vakwerkhuizen (onder andere in Arbon) trekken aan ons voorbij. En eerlijk is eerlijk: dit is vakwerkhuizen 2.0. Alles kaarsrecht, perfect onderhouden en zo fotogeniek dat je bijna denkt dat de Zwitsers ze iedere ochtend even oppoetsen voordat de toeristen wakker worden.

En weer valt ons op dat we in prachtige, toeristische gebieden zijn, maar er zijn maar weinig leven te bekennen is. Daarnaast zijn ook alle supermarkten en dergelijke ook gewoon gesloten want Zwitserland neemt de zondagsrust nog serieus. Als we een kleine twee uur onderweg zijn is het tijd voor koffie, met uitzicht op de Bodensee. We zoeken een terrasje, op, maar ook hier vragen we ons af of het niet gesloten is. Het terras is uitgestorven, er is geen mens te zien en zelfs de stoelen lijken nog te slapen. Maar jawel hoor, ze zijn gewoon open. We scoren een heerlijk bakkie met iets lekkers erbij. Geen Apfelstrudel deze keer, maar een soort kwarkgebak dat naar mijn persoonlijke smaak onvoldoende zoet is.

Goedgeluimd pakken we het volgende traject richting Schaffhausen aan. Inmiddels is de batterij van Odin onder de 50% gezakt, dus wordt het tijd om wat elektronen bij te tanken. Renate ontdekt op Google Maps een laadpaal bij een grote supermarkt, COOP. Ook in Schaffhausen is zo'n grote supermarkt gesloten. Hoewel de te verkopen planten gewoon buiten staan zonder diefstalbeveiliging. We zien nergens een laadpaal, wel een ingang naar een ondergrondse parkeergarage met de slagbomen open. En daar kunnen we dus zo inrijden. Alles is donker beneden, maar zodra we naar binnen rijden floept de verlichting aan. De garage is volledig verlaten. Wel horen we uit de speakers in de garage een sfeervol deuntje. Tsja, die muzikanten werken dus schijnbaar wel in het weekend. Ik grijp mijn kans en slalom enthousiast tussen de betonnen pilaren door alsof ik auditie doe voor de elektrische versie van Fast & Furious. En warempel... helemaal achterin staat hij. Een keurige 50 kW-lader. Binnen no-time staat Odin weer tevreden te spinnen. Inmiddels zijn de lichten weer uit in de parkeergarage. De fietsen gaan van de drager af, we laten de auto in het donker achter en rollen zo het centrum van Schaffhausen in. 

We zien hier een wonderlijk bordje met tekst en lachen daar smakelijk om.

Het doel van de tekst is dat de titel de aandacht trek én dat je daarna verder leest om jezelf te informeren over de echte gevaren, vernamen we later. Leuk geprobeerd, werkte niet bij ons. Maar ja, we waren toch niet van plan om de Rijn in te duiken.

Al snel vinden we een gezellig restaurantje langs de Rijn waar we een bescheiden lunch bestellen, al zijn de prijzen dat niet. We klagen (zoals het Nederlanders betaamt) over de prijzen. En het afrekenen geeft nog meer reden tot klagen. Normaal kies je bij het pinnen zelf of je in euro of in Zwitserse franken wilt betalen. Achteraf merkten we dat dit voor ons was gedaan. Hierdoor wordt er een bijzondere 'koerswisseling' toegepast waardoor de lunch nog een tientje duurder werd. Beter opletten dus!

In Schaffhausen ligt de beroemde Rheinfall. Zeg maar de Niagara Falls... nadat die een paar keer in de was is gekrompen.  Nog een kleine vijf kilometer fietsen, maar absoluut de moeite waard. Het is er gezellig druk met toeristen en de waterval maakt behoorlijk indruk. Zelfs de bootjes die je bij de echte Niagara Falls ziet, hebben ze hier... in een schattige mini-uitvoering. Alles is hier net een maatje kleiner. Behalve waarschijnlijk de souvenirprijzen.

We fietsen terug, constateren opgelucht dat de auto in zijn eentje in de parkeergarage nog keurig op zijn plek staat en niet is opengebroken (we hadden daar stiekem toch een héél klein beetje rekening mee gehouden) en Odin is inmiddels voor 99% opgeladen. En dat ook nog eens met de goedkoopste stroom van de hele vakantie. Dat voelt bijna als winst maken. Inmiddels zijn we al zo lang onderweg dat we de Grand Tour voor gezien houden en de kortste route naar ons hotel in Horw nemen, een plaatsje net buiten Luzern. Rond half vier checken we in en gunnen we onszelf een uurtje horizontaal herstel.

Aan het einde van de middag besluiten we Luzern alvast een beetje te verkennen. Renate heeft bovendien een betaalbaar eettentje gevonden, wat in Zwitserland ongeveer dezelfde zeldzaamheidswaarde heeft als een gratis parkeerplaats. We fietsen de zes kilometer naar de stad, zoeken alvast uit waar we morgenochtend de bus moeten hebben (daarover morgen meer) en bewonderen de Kapellbrücke. Een houten brug uit 1333 met een stenen watertoren en een prachtig beschilderd dak. Uiteraard schieten we weer veel te veel foto's, waarvan er uiteindelijk misschien drie overblijven. Daarna schuiven we aan in ons eettentje, waar een ontzettend vriendelijke dame met roots in Sri Lanka iets heerlijks voor ons op tafel zet. Het smaakt uitstekend. Tegen half acht zijn de spreekwoordelijke knolletjes echt op. We fietsen rustig terug naar het hotel, maken onszelf op voor de nacht en kijken uit naar morgen. Want ook die dag belooft weer bijzonder te worden.