Warm, warmer, warmst

We hebben besloten een mooie toeristische route te nemen. Duur ongeveer 2,5 uur (exclusief stops en lunch). Het is om 09.00 uur al 26 graden, dus bij het inpakken van de auto ontstaan er alweer ieniemienie bergbeekjes op mijn rug. De Zwitsers zoeken hun gletsjers, ik produceer ze gewoon zelf. Snel de auto in en de airco op standje Noordpool. We crossen kriskras door Luzern heen en de navigatie fopt me weer (of ik zat gewoon even niet scherp genoeg op te letten, maar ik ben volwassen genoeg om Google Maps overal de schuld van te geven), dus pakken we een extra stukje Luzern mee. Als we de stad uitzoeven zien we typische Zwitserse tafereeltjes. Ook zien we nog en alternatieve ROVA (vuilophaaldienst). Hier moeten we smakelijk om lachen.

Mooie huizen, koeien met bellen en een werkelijk krankzinnige hoeveelheid snelheidsbordjes. Van 80 naar 60 naar 50 naar 40 naar 30 (weet je nog die geluidsoverlastbordjes?) en vervolgens via exact dezelfde tussenstappen weer terug naar 80. De man die deze bordjes levert hoeft volgens mij alleen nog maar te werken omdat hij het gezellig vindt.

Onderweg zien we prachtige uitzichten en genieten we volop.

Ook zien we een mooie bumpersticker achter op een Tesla. En ja, de tekst is ons uit het hart gegrepen. Maar als je écht karakter hebt, ruil je die Tesla gewoon in voor zo'n prachtige, degelijke (licht bejaarde) Volvo. Een auto met zoveel levenservaring dat hij waarschijnlijk nog weet waar de cassettebandjes liggen.

Na een goede 1,5 uur besluiten we dat het tijd is voor een sanitaire-, koffie- en lunchstop. Uiteraard scoren we weer een topoplader in een parkeergarage bij de COOP (de grootste supermarktketen hier) en in de hal zit een klein foodcourt. Alles is dus voorhanden. We genieten van een lichte lunch en als we terugkomen bij Odin blijkt dat hij alweer op 93% zit. Kijk, daar kunnen sommige vakantiegangers met hun energieniveau nog een puntje aan zuigen. We leggen het laatste stukje af naar Bern en gaan als eerste stop naar de Rosengarten. Een van de bezienswaardigheden van de stad en daar schijn je een prachtig uitzicht over Bern te hebben. Een parkeerplaatsje is relatief snel gevonden en we puffen een paadje omhoog. Inmiddels tikt de thermometer 33 graden aan. Het voelt alsof een sarcastische clown met een industriële föhn op standje "crematorium" de hele klim vlak achter je aan loopt. En hij richt dat ding natuurlijk uitsluitend op mijn gezicht.

Maar eenmaal boven in de Rosengarten (waar een aanzienlijk deel van de rozen eruitziet alsof ze de hittegolf persoonlijk hebben beledigd) wacht ons een spectaculair uitzicht over Bern. De Altstadt, de bruggen en de omgeving liggen er prachtig bij. Echt zo'n uitzicht waarbij je spontaan vergeet dat je oksels inmiddels een eigen microklimaat hebben ontwikkeld.

Na 1,5 uur en een bakkie pleur pakken we het laatste stukje aan naar Los Lorentes Residences. Een groot appartementencomplex op een industriegebied; zeg maar de romantische entree van Bern. Het inchecken verloopt soepel, maar als Renate tureluurs wordt van alle digitale sleutels, QR-codes, apps, codes, pincodes en vermoedelijk een retina-scan, haalt ze toch maar twee ouderwetse houten kamersleutels bij de volledig geautomatiseerde check-in. Soms is vooruitgang gewoon een flinke stap terug. En die houten sleutels? Die doen het in één keer.

We pakken onze spullen uit, maar constateren al snel dat het behoorlijk warm is op onze kamer. En dan hebben we het niet over "lekker zomers warm", maar over "waar staat hier de dichtstbijzijnde barbecue?"-warm. Oh ja, en we zitten direct naast een bouwplaats. Zie de foto hieronder van het uitzicht vanuit onze kamer. We bellen de receptie, want enige vorm van verkoeling zou welkom zijn. Er verschijnt een handyman die na een grondige inspectie concludeert dat de automatische koeling (geen airco dus) het "gewoon doet". Dat wij daar inmiddels langzaam in twee rozijnen veranderen, blijkt blijkbaar een detail. Voor de zekerheid laat hij nog een ventilator achter die eruitziet alsof hij rechtstreeks uit de reservevoorraad van de Apollo 11 komt. Als dat ding tijdens de nacht "Houston, we have lift-off" begint te roepen, weten we genoeg.

We duiken de binnenstad van Bern in, want een mens moet eten. Het plan: Mexicaans. Aangekomen blijkt het eettentje gesloten, terwijl de website doodleuk beweert dat het open is. Ach ja... websites zijn soms net politici: ze beloven van alles, maar de werkelijkheid blijkt net even anders. En dan hebben ze er geen actieve herinnering aan. Dan maar direct schakelen. Aan de overkant zit een Thais restaurant. En wij zijn de moeilijksten niet. Het eten is heerlijk en tot grote verbazing van de eigenaresse weten we haar zelfs nog in het Thais te bedanken. Waarschijnlijk was dat het meest authentieke wat ze die avond van twee oververhitte Nederlanders heeft gehoord.