Dag 2, 23 mei 2026

Renate heeft intussen al een ontbijttentje opgespoord. Want in een grote stad hoef je natuurlijk niet in het hotel te ontbijten. Dachten wij. Het dichtstbijzijnde leuke ontbijtadres bleek echter op twee kilometer afstand te liggen. Ai. Dat was niet helemaal het “gezellig om de hoek”-scenario waarop we hadden gehoopt.

Maar geen probleem: dan nemen we toch zo’n elektrisch stepje? Dus app downloaden, betaalgegevens invoeren, stepjes zoeken… helemaal klaar. Totdat blijkt dat je sinds januari op zo’n step verplicht een helm moet dragen in Litouwen. En ja, daar haakten we toch op af. Renate vanwege haar kapsel, dat volgens haar met één helmrit direct verandert in een mislukte suikerspin. En ik vooral omdat mijn ego blijkbaar vindt dat ik er dan uitzie als een verdwaalde middelbare scholier op werkweek. Dus ach, dan maar gewoon ouderwets met de tweebenige wagen.

Eenmaal aangekomen bij ontbijtzaak Daily Poison blijkt er werkelijk niemand binnen te zitten. Renate vraagt daarom voorzichtig: “Jullie zijn toch wel open?” Volgens de vriendelijke jongeman achter de bar zijn de Vilniusers, Vilnisiërs, Vilnussen — geen idee hoe je ze noemt — allemaal de stad uit vanwege Pinksteren en familiebezoek.

Het ontbijt is riant, lekker en Instagramwaardig (tsja, geen foto's gemaakt, duh!), maar zeker niet goedkoop naar Litouwse begrippen. Aha… nu snappen we ook meteen waarom het er zo rustig was.

Voor de terugweg besluiten we stoer een citybike te huren. Tien glimmende stalen rossen staan ons al een paar honderd meter verderop verwachtingsvol aan te kijken. Ik klik een fiets los, haal hem soepel uit de klem en voel me direct een ervaren wereldreiziger.

Bij Renate verloopt het iets minder gestroomlijnd. Zij trekt, sleurt, duwt, vloekt zachtjes op de app, op het systeem en waarschijnlijk ook een beetje op de complete Baltische infrastructuur. Maar geen enkel raspaardje laat zich door haar temmen. Na tien minuten — waarin mijn teller natuurlijk vrolijk doorloopt — besluiten we mijn fiets dan maar terug te zetten om de kosten niet verder te laten ontsporen. En precies op dat moment staat Renate ineens triomfantelijk met een fiets in haar handen. Klaar om te vertrekken. Prima, denk ik optimistisch, dan pak ik de mijne wel weer opnieuw. Nou… dat dacht ik dus. Mijn fiets besloot ineens emotioneel onbeschikbaar te zijn. Pas na een paar minuten koppig proberen laat ook die zich eindelijk losmaken.

We fietsen heerlijk langs de rivier terug richting hotel. Zonnetje erbij, mooi uitzicht, ontspannen sfeertje… ineens voelen we ons net locals. En we hebben zicht op zowel hele oude als moderne bouwwerken.

Na een korte water- en uitblaaspauze in het hotel beginnen we aan deel twee van de dag: de wandeling naar de Drie Kruizen en de oude kasteeltoren. Prachtige route, veel groen, mooi uitzicht en vooral heel veel trappen. Echt heel veel trappen. Blijkbaar hadden ze vroeger een hekel aan vlakke stukken terrein.

Boven bij de Drie Kruizen worden we beloond met een prachtig uitzicht over Vilnius. De geschiedenis is interessant. Opgericht ter nagedachtenis aan de moord op een aantal Franciscaanse monniken in 1916, vernietigd door de Russen tijdens het communistisch tijdperk en opnieuw opgericht in 1989. Het is een nationaal symbool en is gesitueerd in een prachtig groen park op een heuvel. 

Na uitgebreid genieten van het panorama (ofwel uithijgen van de klim) gaat onze wandeling richting het kasteel. Daarvoor moeten we uiteraard eerst weer compleet afdalen, het water oversteken en vervolgens aan de andere kant opnieuw omhoog klauteren. Want blijkbaar vonden de mensen vroeger dat kastelen uitsluitend gebouwd mochten worden op plekken die maximale kuitkramp veroorzaken.

Maar goed, ook deze klim overleven we dapper en boven wacht opnieuw een spectaculair 360 graden uitzicht over Vilnius. Echt prachtig. En bovendien het perfecte excuus om vijf minuten lang opnieuw stiekempjes uit te hijgen terwijl we doen alsof we vooral van het uitzicht genieten.

Na alle klimpartijen vinden we een perfect lunchplekje… op ongeveer honderd meter van ons hotel. En ja hoor: ze serveren daar ook uitstekende ontbijtjes, al is het pas vanaf 11u. Dat ontdekken we nét iets te laat.

Na de lunch is het tijd voor een welverdiend rustmomentje in het hotel. Even de beentjes omhoog — die hadden inmiddels officieel een pitstop aangevraagd.

Nadat de spreekwoordelijke 'banden' gewisseld zijn is het weer tijd om op pad te gaan. Renate heeft een mooie route voor op de fiets bedacht langs de rivier de Neris. We wandelen rustig naar de city bikes en scoren dezelfde stalen rossen als vanmorgen. We denken vol gas weg te kunnen rijden maar moeten langs het plein waar ongeveer 20.000 mensen in afwachting zijn van een lekkere run door het centrum van Vilnius. We slalommen tussen de mensen door en kijken nog even vol bewondering  naar de warming up.

Nadat we de grootste drukte achter ons hebben gelaten rijden we rustig de buitenwijken in. Hier zie je links en recht nog wat overblijfselen uit de communistische huizenbouw maar inmiddels ook veel nieuwe appartementsgebouwen. Vilnius, en Litouwen is in sneltreinvaart aan het verwesteren!

De route is echt mooi en goed te fietsen. Renate navigeert als een echte pro. We fietsen aan de andere kant van het water terug en na precies 59 minuten klikken we de fietsen weer in het rek. En laat onder een uur nou net wat goedkoper zijn. Alsof we het erom hebben gedaan!

We ploffen neer op een terras waar ze heel veel verschillende soorten Spritzen hebben. Renate zit watertandend naast me en bestelt een Sarti Rosa Spritz (beetje grapefruitachtig en volgens de kenner/reisgenoot net iets te bitter). Ik speur naar de enige cocktail waar ik voor warm loop, een Pina Colada maar die staat helaas niet op de kaart. Dus een aardbeien milkshake is een prima alternatief. En omdat de eerste zo bitter was spoelt Renate de nare smaak weg met een Aperol Spritz. En die, dames en heren, glijdt erin als 'Wieger Ketelapper'. Na heerlijk de stroom locals en toeristen te hebben bekeken wandelen we terug naar het hotel ter voorbereiding op het avondprogramma.